Blog

Ketils huis

Uitzicht vanaf de weg bij de kerk

De volgende morgen, zaterdag,  na ontbijt en nadat we onze tanden hadden gepoetst met sneeuw werden we verder op de hoogte gebracht hoe we deze hazenworkshop zouden volgen. Twee auto’s met de gidsen Ketil en Terje reden met ieder twee of drie  personen over het eiland. Zodra er een poolhaas werd gespot moesten de fotografen op een een bepaalde plek blijven staan met apparatuur gereed  en dan zouden de gidsen proberen het haas in de richting van de fotografen te drijven.

De Poolhaas, hier nog in rust


Dat lukte soms wel en soms niet. Een poolhaas op topsnelheid rent ongeveer 70 km per uur.  Dat kon ik met het volgen en  mijn videokamera met scherpstellen niet bijhouden.  De overigen workshopleden waren allen fotografen, en die waren gewend om uit de hand met een zware telelens te fotograferen. Uit de hand filmen was geen optie, vanaf statief ging het als het haas niet al te vlug was, maar met sterke wind stond soms ook het statief nog te trillen.  En op dat eiland waait het vaak. Dus de eerste dag leverde geen mooi stukje film op.  Wel was er een oplossing gevonden voor het douchen en de vaste ontlasting. In de haven was een zeemansgelegenheid, waar gedoucht en gegeten kon worden.  Dat was een hele opluchting.  Wat mij opbrak was het gebrek aan privacy. Door onze slaapkamer moest Terje lopen naar zijn eigen slaapkamer. Dat en het watergebrek deed ons bij onze gastheer aandringen op een snelle oplossing. Die hij ook prompt leverde. Zijn vader die 150 meter verder woonde had wel water en nog een slaapkamer over.  Daar haalde Ketil ook het noodzakelijke water voor de koffie, thee en de wc doorspoeling.   Zaterdagavond sliepen we dus in een mooie ruime slaapkamer en konden gebruik maken van een douche-bad en toilet.  De anti glijijzers onder onze schoenen deden goede dienst, want de weg was wel beijzeld met daaroverheen soms verse sneeuw.  Toch ben ik nog één keer onderuit gegaan.

Geen statief gebruiken


De volgende dagen ging mijn man ook over op het uit de hand fotograferen maar ik bleef vanaf statief filmen. De Noorse fotografen wilden het liefst rennende hazen fotograferen met alle vier de pootjes van de vloer.  Het filmen  bleef moeilijk en daarom vroeg ik de gids om iets minder op te jagen en het dier als het stil zat ook eens even te laten zitten, zodat ik in ieder geval ook wat rustiger loopacties kon filmen.  Soms werkte het weer tegen, soms werkte de haas tegen. Vooral de haas was af en toe zo slim dat het ludiek werd.  Vier fotografen op een rij en het dier loopt achter langs of gaat precies de verkeerde kant op.

Het weer was zeer afwisselend, niet te koud, winderig en zo rond het vriespunt met nogal wat sneeuw, dat ook weer snel werd weggewaaid. S´avonds was er poollicht, maar dat was door de sterke wind niet met tijdopname te fotograferen. De laatste dag, woensdag,  hadden de gidsen een redelijk rustige poolhaas ontdekt, die zijn stek in het dorp had en rond de huizen liep te scharrelen. Dat was de enige poolhaas die zich een beetje redelijk liet filmen.  Als je poolhazen wilt filmen ga dan niet naar een workshop waar fotografen aan deelnemen, dat heb ik hiervan wel geleerd. Verder was het natuurlijk een hele belevenis. Nog nooit waren wij in de winter zo hoog noordelijk geweest.

De boot van Havoysund naar Hammerfest


Op onze terugreis naar Alta hebben wij vanaf Havoysund eerst een stuk met een grote Hurtigrutenboot gevaren om de lange wachttijd voor de bus te overbruggen. Erg luxe en ze hadden er een heerlijk ontbijt.

Verblijfsruimte in veerboot van Hurtigruten

 In Hammerfest zijn we op de bus gestapt naar Alta en daar moesten we overnachten omdat de reis terug niet in één dag te maken was vanwege de vliegtijden van  Norwegian.