Category Archives: Reisverhalen

Farne eilanden en Schotland

De fotografen

Van 23 juni tot 28 juni zijn wij voor het eerst samen met een georganiseerde groepsreis naar Engeland geweest. De reis werd georganiseerd door Ronald Annema en de groep was in totaal 6 personen. Alles was perfect georganiseerd. We reden met onze eigen auto naar Nieuwegein en daar stapten we over in een royaal busje voor 9 personen. We zaten dus ruim. Nu moet dat ook wel met 6 fotografen / filmers, die hebben veel uitrusting bij zich.
In IJmuiden scheepten we in op de boot naar Newcastle om 5 uur s’middags. Na een zeer goed diner en een avond in een bar met live muziek hebben we heerlijk geslapen in een cabin. De volgende ochtend rond 9 uur waren wij in Engeland en na uitschepen reden wij naar Seahouses waar wij in het Links Hotel een mooie kamer hadden. Na onze spullen gedropt te hebben in de kamers, reden wij een eindje langs de kust en bezocht wat mooie plekken. Daar waren vogels en leuke landschappen te fotograferen.

Langs de kust staan mooie oude kastelen

Oostkust Engeland vlak bij Seahouses


Daarna waren er twee dagen waarop we de Farne eilanden zouden bezoeken. Staples en Inner Farne. We werden met een klein bootje naar de eilanden gebracht. Er gaan erg veel mensen in een kleine boot, 65 om precies te zijn. De eerste dag was de zee iets ruiger dan de tweede dag. In een klein bootje lijken de golven veel  hoger dan in een grote boot.

Staples


Op de eilanden was het erg leuk fotograferen en filmen. Ontzettend veel vogels broeden op de Farnes. De hoofdmoot van het vogelbestand vormen de zeekoeten en drieteenmeeuwen. Dan volgen de papagaaiduikers, noodse sterns, grote sterns, kopmeeuwen, kuifaalscholvers, alken en zelfs een paartje noordse stormvogels. Voor te filmen waren de loopvlonders minder geschikt, elke keer als er mensen langs liepen veerden de planken en daarmee ook mijn statief met camera. Maar als je de rustige plekken opzocht, verder van de plek waar de boten aanlegden, had je minder last.
S’morgens werden we afgezet op Staples en de eerste dag werden we daar om 12 uur weer opgehaald, waarna we eerst een mooie toer vlak langs de zeehonden maakten voordat we op Inner Farne zouden landen. Gelukkig pakte Henk toch even zijn fototoestel om daar platen van te maken. Hij zat er beter voor dan ik. In het midden van de boot kun je minder gemakkelijk fotograferen. Filmen vanuit de boot was geen optie. Teveel golven. Onderstaande foto heeft Henk gemaakt, meer fotos kun je op zijn website www.henkvanharskamp.nl bekijken.

Luierende zeehonden


Om half twee werden we afgezet op Inner Farne, waar gelukkig ook een toilet was. Op dat eiland bleven we ook een paar uur. S’avonds zijn we nog naar de golfbaan geweest om daar vanaf de rotsen vliegbeelden de maken van de noordse stormvogels en drieteenmeeuwen die langs de rotswanden hun nesten hadden. We werden toen wel even geplaagd door wat regenbuitjes. De plastic capes van de ANWB deden goede dienst. De tweede dag op de eilanden verliep op de zeehondentoer na hetzelfde als de eerste. Beide dagen was het goed filmweer. De laatste dag van ons verblijf reden we naar een natuurgebied in Schotland, waar ook een vogelkolonie was en ook nog leuke landschappen te maken waren.
Dorpje langs de kust
Om 3 uur ’s middags waren we weer in Newcastle voor de terugreis. Als toegift was er na het diner aan boord nog een prachtige zonsondergang op zee.

Also posted in Korte berichten | Leave a comment

Sneeuwhazen filmen op Rolvsoy

Welkom bij Naturalias, Met deze blog wil ik jullie op de hoogte houden van alle natuurbelevenissen.
Laat ik maar in 2012 beginnen. Onze eerste trip maakten mijn man en ik afgelopen maart naar Noorwegen. Die was gedenkwaardig. Wij hadden een trip gepland naar Rolvsoy, een eiland hoog in Noorwegen, boven Hammerfest. Een Noorse fotograaf en gids Terje Sylte had ons op deze plek gewezen. Het was daar gemakkelijk om poolhazen te fotograferen, die kwamen daar in grote aantallen voor.  Alleen de reis ernaartoe was wat moeilijk en langdurig, maar als wij daar naar toe wilden, konden we in de week van 9 tot 16 maart vanaf Oslo met hem meereizen. Op papier zag de geplande route qua aankomst- en vertrektijden van vliegtuig, bus en boot er mooi uit. Amsterdam-Oslo met KLM, Oslo- Alta met Norwegian, Alta-Havoysund met bus 200km en wachttijd, Havoysund-Rolvsoy veerboot 35 minuten,  met een wachttijd van ongeveer 2 uur. Geplande reistijd die dag ongeveer 16 uur. De aankomst in Oslo liep op de geplande tijd en daar ontmoetten wij Terje. Vanaf Oslo vlogen we naar Alta. Daar stapten wij op een bus die ons 200 km verder zou brengen naar Havoysund. Daar zou de  veerboot ons naar het eiland brengen. Bij aankomst in Alta heerste er een sneeuwstorm, zodat de landing daar wat hobbeliger verliep dan wij gewend waren. De bus vertrok en reed op tijd, tot op een bepaald punt waar deze in konvooi over een hoogvlakte moest rijden.

Sneeuwstorm op de hoogvlakte

Sneeuwschuiver voor, een hele rits auto´s volgen en een sneeuwschuiver er achter. Daar liep het mis. Er moest gewacht worden op de sneeuwschuivers die zich niet aan de planning hadden kunnen houden omdat er een ambulance met spoed over de hoogvlakte moest worden gereden. De wachttijd liep op tot ongeveer drie uur en we dreigden de aansluiting met de veerboot te missen. Gelukkig dat wij met een Noor reisden. Op het moment dat we de veerboot dreigden te missen, begon Terje te bellen. Eerst met de veerboot, maar die zei dat ze niet wilden wachten op drie reizigers. Bus en veerboot waren echter van dezelfde vervoersmaatschappij en deze had de regel dat bus en boot op elkaar aansloten. Dus werd met de maatschappij gebeld, die na veel moeite regelde dat de boot op ons zou wachten. De volgende dag zou de boot namelijk niet varen. Hem missen betekende twee dagen verlies en de extra kosten van een hotelkamer.
De boot heeft een uur op ons moeten wachten en de overtocht was zeer woelig. Ongeveer windkracht 7 of 8. Het waren in ieder geval hoge golven en een relatief kleine boot. Om 22.00 uur zetten wij voet aan wal op Rolvsoya. Onze gastheer en gids Ketil Olson stond al op ons te wachten. Wij zouden bij hem logeren met nog een aantal Zweedse fotografen. Maar hij had nog wel een calamiteit te melden. Er was een waterpomp kapot gegaan en hij had geen stromend water. Reparateurs moesten van het vasteland komen en dat kon wel even duren. De heren moesten maar achter het huis plassen en voor de dame was de wc beschikbaar met een emmertje water. Aangezien we behoorlijk vermoeid waren van de reis zijn we maar direct het bed ingedoken.

Ketils huis

Uitzicht vanaf de weg bij de kerk

 

Geheel rechts het huis van Ketil en links de kerk

De volgende morgen, zaterdag, na ontbijt en nadat we onze tanden hadden gepoetst met sneeuw werden we verder op de hoogte gebracht hoe we deze hazenworkshop zouden volgen. Twee auto’s met de gidsen Ketil en Terje reden met ieder twee of drie personen over het eiland. Zodra er een poolhaas werd gespot moesten de fotografen op een een bepaalde plek blijven staan met apparatuur gereed en dan zouden de gidsen proberen het haas in de richting van de fotografen te drijven.

De Poolhaas, hier nog in rust. Foto Henk van Harskamp

Dat lukte soms wel en soms niet. Een poolhaas op topsnelheid rent ongeveer 70 km per uur. Dat kon ik met het volgen en mijn videokamera met scherpstellen niet bijhouden. De overigen workshopleden waren allen fotografen, en die waren gewend om uit de hand met een zware telelens te fotograferen. Uit de hand filmen was geen optie, vanaf statief ging het als het haas niet al te vlug was, maar met sterke wind stond soms ook het statief nog te trillen. En op dat eiland waait het vaak. Dus de eerste dag leverde geen mooi stukje film op. Wel was er een oplossing gevonden voor het douchen en de vaste ontlasting. In de haven was een zeemansgelegenheid, waar gedoucht en gegeten kon worden. Dat was een hele opluchting. Wat mij opbrak was het gebrek aan privacy. Door onze slaapkamer moest Terje lopen naar zijn eigen slaapkamer. Dat en het watergebrek deed ons bij onze gastheer aandringen op een snelle oplossing. Die hij ook prompt leverde. Zijn vader die 150 meter verder woonde had wel water en nog een slaapkamer over. Daar haalde Ketil ook het noodzakelijke water voor de koffie, thee en de wc doorspoeling. Zaterdagavond sliepen we dus in een mooie ruime slaapkamer en konden gebruik maken van een douche-bad en toilet. Op maandagavond werd de waterpomp gerepareerd en was er weer stromend water. We zijn echter niet terug verhuisd. Elke ochtend en avond een eindje lopen naar de slaapplek was ook wel spannend. De anti glijijzers onder onze schoenen deden goede dienst, want de weg was wel beijzeld met daaroverheen soms verse sneeuw. Toch ben ik nog één keer onderuit gegaan.

Geen statief gebruiken

De volgende dagen ging mijn man ook over op het uit de hand fotograferen maar ik bleef vanaf statief filmen. De Noorse fotografen wilden het liefst rennende hazen fotograferen met alle vier de pootjes van de vloer. Het filmen bleef moeilijk en daarom vroeg ik de gids om iets minder op te jagen en het dier als het stil zat ook eens even te laten zitten, zodat ik in ieder geval ook wat rustiger loopacties kon filmen. Soms werkte het weer tegen, soms werkte de haas tegen. Vooral de haas was af en toe zo slim dat het gewoon ludiek werd. Vier fotografen op een rij, wachtend op de haas en het dier loopt achter langs of rent de verkeerde kant op. Maar de haas was ook wel eens het haasje. De vader van Ketil lustte wel een haasje en omdat op 15 maart het jachtseizoen werd gesloten, heeft hij de dag er voor nog een haas geschoten. Onder lunchtijd liep hij bij Ketil binnen met zijn buit.
Het weer was zeer afwisselend, niet te koud, winderig en zo rond het vriespunt met nogal wat sneeuw. Dat waaide door de harde wind ook zo weer van het eiland af. s´Avonds was er poollicht maar dat was, door de sterke wind, niet met tijdopname te fotograferen. Op maandagavond werd de waterpomp gerepareerd en was er weer stromend water. De laatste dag, woensdag, hadden de gidsen een redelijk rustige poolhaas ontdekt, die zijn stek in het dorp had en rond de huizen liep te scharrelen. Dat was de enige poolhaas die zich een beetje redelijk liet filmen. Als je poolhazen wilt filmen, ga dan niet naar een workshop waar fotografen aan deelnemen, dat heb ik hiervan wel geleerd. Verder was het natuurlijk een hele belevenis. Nog nooit waren wij in de winter zo hoog noordelijk geweest. We haalden als groep zelfs de plaatselijke krant waar wij met verhaal en foto in voorkwamen.
Op onze terugreis naar Alta hebben wij vanaf Havoysund eerst een stuk met een grote Hurtigrutenboot gevaren om de lange wachttijd voor de bus te overbruggen. Erg luxe en ze hadden er een heerlijk ontbijt.

Verblijfsruimte in veerboot van Hurtigruten

Versiering in het trappenhuis van de Hurtigruten boot

In Hammerfest zijn we op de bus gestapt naar Alta en daar moesten we overnachten omdat de reis terug niet in één dag te maken was vanwege de vliegtijden van Norwegian.

 

 

Tagged , , | 1 Comment