In November in Noorwegen voor Zeearend en Steenarend

Om een lange winter wat korter te maken, boekten wij nog een week een vakantie in Molde.  Via Oslo vlogen we naar Molde en we werden ondergebracht in een mooie stuga 20 km ten westen van Molde  in Eiskrem. Het was er niet koud en er lag, in tegenstelling tot een jaar eerder, geen sneeuw. Het uitzicht vanuit het huisje is erg mooi.

Dicht aan zee in Noorwegen is het over het algemeen niet zo koud in de winter. De warme golfstroom vlak langs de kust zorgt ervoor dat temperaturen ver onder nul hier niet zo vaak voorkomen.

We hadden voor 3 dagen een fotohut geboekt voor zeearenden en steenarenden bij Terje Sylte.

Een zeearend kwam elke morgen erg vroeg eten. Het was dan nog stikdonker en de vogel was niet te fotograferen. Gelukkig kwamen er ook nog andere  zeearenden en steenarenden op het uitgelegde aas af.  En de kraaien, raven en eksters waren altijd aanwezig en deze zorgen voor leuke acties voor het filmen. Zij hebben de gewoonte de arenden te pesten door ze aan de staartveren te trekken.  Zelf kunnen zij het aas niet openmaken en daar hebben ze de scherpe snavels van de arenden voor nodig. Is er eenmaal een gat in het vel, dan willen ze de arenden zo snel mogelijk weer weg hebben om zelf te kunnen eten.

 

Posted in Korte berichten

2012 September in Scandinavië

In September 2012 hadden wij drie workshops geboekt. Eén bij Ole Martin Dahle voor het filmen en fotograferen van zeearenden.  De tweede bij Terje Sylte voor de boommarters en de derde bij Roger Brendhagen voor muskusossen.

Aangezien wij tijd genoeg hadden omdat wat ruim te regelen en de herfstkleuren in Dovrefjell en Rondane befaamd zijn om hun kleurenpracht, besloten we er een rondreis van te maken.

We vertrokken op 26 augustus en  reisden via Denemarken en Zweden. Overnachting in Guldborg, Denemarken en Kristinehamn, Zweden. Op 28 augustus arriveerden we in Funasdalen waar wij bij de VVV een vakantiehuis huurden voor 4 nachten aan de Kavanvagen. Wij waren er een jaar eerder ook geweest. Bij de VVV hing een foto van een Poolvos en wij vroegen of die ook daar in de buurt voorkwamen. De dame vertelde dat er op Flatruet de hele week al één gesignaleerd werd, dus na ons ingericht te hebben in het huis reden we in de avonduren nog even naar Flatruet.

Poolvos op Flatruet in Zweden bij regenachtig weer

Dit is een hoogvlakte boven de boomgrens waar een weg overheen loopt.  Die eerste regenachtige avond,  kwam de Poolvos even kijken op de parkeerplaats voor caravans of er wat te halen was. De rest van de week zagen wij hem daar niet meer, maar de omgeving is er erg mooi, zodat we hier elke dag een tochtje maakten.

Op 1 september vertrokken we naar Flatanger, de thuisbasis van Ole Marten Dahle. De weg er naar toe was erg fraai. In Flatanger werden wij  ondergebracht in een royale woning met 3 slaapkamers. Er was op dat moment nog een Engels echtpaar voor de workshop. Wij bleven daar tot 7 september. Meestal gingen we één tot tweemaal per dag op pad voor een tochtje per boot, dat hing een beetje van het weer af.  En dat was af en toe erg regenachtig met veel wind. Vanuit de boot filmen valt dan niet mee. Dus werd op een avonds ook een elandensafari gemaakt.

Op woensdag kon er niet worden uitgevaren, wegens storm. Toen hebben we een ochtend in een boshut gezeten. Helaas geen havik maar wel eekhoorns en kuifmees, buiten de normale soorten zoals koolmees, pimpelmees, vink enz.

Zeearend in vangsthouding

Ole vaart bijna  dagelijks met zijn boot door de fjorden en weet precies waar de  zeearenden zich ophouden. Hij voert de meeuwen zodat deze om de boot heen hangen en de zeearenden kunnen zien dat er wat te halen valt. Die komen dan af op de in het water gegooide makreel.

Hij ving de makreel bij de uitlaat van een visfabriek. In de hand een paar lijnen waar alleen haken aanzitten, haalt hij  soms wel drie makrelen tegelijk op aan een draad. Hij ving binnen 3 minuten 6 makrelen die hij schoonmaakte als filet en aan ons meegaf om voor de lunch te bakken.  Het was lekker.   Ook een visotter werd gezien tijdens twee van onze tochten, maar te veraf en niet te filmen of te fotograferen.

Beet

In elk geval leverde deze workshop goed fotografisch materiaal op voor Henk. Filmisch was het wat minder.

Dovrefjell

Van 8 september tot 22 september verbleven wij in een vakantiewoning in Asagrenda, Dovre. De herstkleuren waren rond de 15e op het hoogtepunt, daarna werd alles bruiner.  Veel tochtjes gemaakt over smalle onverharde tolwegen in Rondane.  Ook naar Oppdall waar we een paar keer het terrein van de poolvossen bezochten.  We zagen er geen rondlopen.

Een paar keer naar het uitkijkpunt bij de Snohetta gewandeld en twee keer de bus genomen naar het restaurant/berghut aan de voet van de Snohetta ongeveer  12 kilomer het terrein in.

Groep muskusossen, het jong in het midden.

We haalden het eindpunt beide keren niet want tot twee keer toe zagen we onderweg muskusossen en stapten we uit om ze te fotograferen en te filmen. Een keer kwamen we daarbij Ole Martin weer tegen die met een paar van zijn (Nederlandse )  gasten daar  was om muskusossen  te fotograferen. Op 12 september zijn wij naar Hjelset 256 km hogerop  gereden en hebben in de boommarterhut bij Terje gezeten. We hebben daar overnacht en zijn de andere morgen weer teruggereden. Mooie route en bruinvissen in de fjord gezien.

Het weer was wisselend en dat leverde bij tijd en wijle fraaie wolkenformaties op.

De workshop met Roger startte op 24-9 tot 27-9 en we verbleven dan volpension  in Hjerkin Fjellstue & Fjellridning. Een aantal fraaie gebouwen in een mooie setting.   Op 22 en 23 september zijn wij weer bij Terje Sylte in Hjelset omgeving Molde geweest en hebben de boommarter gefilmd en gefotografeerd.

Muskusossen bij Snohetta

Met Roger zijn we eenmaal bij Kongsvoll een pad opgewandeld, geen muskusossen daar. We zijn met zijn auto het terrein ingereden en zagen toen grote groepen muskusossen.  Alleen met droge voeten de beek oversteken om dichterbij te komen, dat lukte mij niet. Er leven ongeveer 250 muskusossen in het gebied .  Zodra de dieren buiten het gebied zwerven worden ze afgeschoten. Er was grote sterfte onder de muskusossen toen wij er waren. Met helikopter werd regelmatig over het gebied gevlogen om de gestorven dieren te inventariseren. Er waren er al 70 gestorven als gevolg van een longinfectie.

Toen Roger een pad op was gereden wat eigenlijk niet toegestaan was door de militairen, werden wij gestraft met een afgesloten slagboom toen we er weer uit wilden. Ze kwamen ons pas na 3 kwartier verlossen en Roger kreeg een reprimande.

De derde dag reden we met de bus naar de berghut. Daar deed  Roger het meeste voetenwerk en liep naar de toppen rondom ons op om te zien  in welke vallei de muskusossen rondliepen.  Dat spaarde ons een hoop geloop en gesjouw uit.

Avondlandschap bij Molde

Prachtige landschappen daar en natuurlijk de muskusossen. We hebben het daar goed naar ons zin gehad. De vogel- en zoogdierfoto’s zijn door Henk gemaakt.

 

 

 

 

Posted in Korte berichten

2012 Hongaarse belevenissen

Op 22 april 2012 vertrokken we naar Hongarije. Na een overnachting in Zuid Duitsland kwamen wij op 23 april aan op de camping Horgcamp in Tiszafured, waar wij tot 5-5-2012 een onderkomen hadden in een houten blokhut.

2012-Hongarije1 Deze camping ligt aan de Tisza en de puszta van de  Hortobagy is in de nabijheid. Op de camping hoorden we s’avonds jonge uilen piepen.  jonge uilen . Van 5-5 tot 12-5 hadden wij een huis gehuurd in Borsodivanka, ook op rijafstand van de Hortobagy. Van 12-5 tot 19-5  verbleven wij  in een huis in Harkakötöny  meer in het zuidoosten van Hongarije. Op 19 mei keerden we terug naar de camping in Tiszafured. Daar bleven wij tot 23-5-2013. Wij wilden via Saker Tours een aantal vogelhutten te bezoeken. Toen wij hierover in Februari 2012 belden was het geheel volgeboekt door  Engelse reisbureaus. Tijdens dit gesprek zei men dat tijdens de wissel van groepen  op de zaterdagen er wel mogelijkheden waren om in een hut te kunnen fotograferen. Zodra wij ter plekke waren moesten we maar bellen.

Tijdens ons verblijf  in deze omgeving lukte het ons tweemaal de waterhut, eenmaal de drinkhut in het bos, eenmaal de poel met de zwarte ooievaars  en de roodpootvalken hut met als toegift een hop vanuit een tijdelijke hut te fotograferen. Helaas waren scharrelaar en bijeneter niet mogelijk.  De hutten waarin we wel konden verblijven leverde mooie videobeelden op. Ook geluidsopnames waren goed te maken, hoewel het wel wat waaide af en toe.  De nachtegalen zongen uitbundig.

De waterhut was sterk verbeterd ten opzichte van 2010. Moesten wij toen nog met een waadbroek aan 50 meter door riet en modder zwoegen, nu was er een prachtig vlonderpad aangelegd naar de nieuwe  hut. Dat was een makkie. De gids vertelde dat de oude hut was afgebrand, ook in Hongarije zijn vandalen.

Voor de boshut was een drinkbak aangelegd en daar kwamen voornamelijk kleine zangvogels drinken.  Helaas geen groene specht of wielewaal, hoewel we ze wel hoorden.

De poel met de ooievaars was ook erg mooi. Op een gegeven ogenblik waren er vier aanwezig.  Bij de roodpootvalken zat je hoog en mijn camera stelde helaas steeds op de achtergrond scherp een bruin bouwland met  beginnende groene planten erin. Nadat ik op handmatig was overgegaan werd dat minder maar er ontstond ontzettend veel ruis vooral zichtbaar op een groter display.

De overige dagen maakten wij tochtjes en probeerden te fotograferen en te filmen wat wij langs de wegen tegenkwamen aan vogels en andere dieren.

Zowaar een grote trap ontmoetten wij langs de weg N33 en verder de roodbuikvuurpadden die met hun koren overal te horen waren, maar erg moeilijk te filmen omdat het nu niet zo nat was als in 2010 en het gras hoger stond. De hop en grote trap werden gefotografeerd door Henk van Harskamp. Meer Hongaarse foto’s op zijn website.

Verder werd er tijdens de warme dagen gezwommen in de Tisza en bezochten wij de stad Eger. De stad heeft veel  mooie oude gebouwen.

Posted in Korte berichten

Farne eilanden en Schotland

De fotografen

Van 23 juni tot 28 juni zijn wij voor het eerst samen met een georganiseerde groepsreis naar Engeland geweest. De reis werd georganiseerd door Ronald Annema en de groep was in totaal 6 personen. Alles was perfect georganiseerd. We reden met onze eigen auto naar Nieuwegein en daar stapten we over in een royaal busje voor 9 personen. We zaten dus ruim. Nu moet dat ook wel met 6 fotografen / filmers, die hebben veel uitrusting bij zich.
In IJmuiden scheepten we in op de boot naar Newcastle om 5 uur s’middags. Na een zeer goed diner en een avond in een bar met live muziek hebben we heerlijk geslapen in een cabin. De volgende ochtend rond 9 uur waren wij in Engeland en na uitschepen reden wij naar Seahouses waar wij in het Links Hotel een mooie kamer hadden. Na onze spullen gedropt te hebben in de kamers, reden wij een eindje langs de kust en bezocht wat mooie plekken. Daar waren vogels en leuke landschappen te fotograferen.

Langs de kust staan mooie oude kastelen

Oostkust Engeland vlak bij Seahouses


Daarna waren er twee dagen waarop we de Farne eilanden zouden bezoeken. Staples en Inner Farne. We werden met een klein bootje naar de eilanden gebracht. Er gaan erg veel mensen in een kleine boot, 65 om precies te zijn. De eerste dag was de zee iets ruiger dan de tweede dag. In een klein bootje lijken de golven veel  hoger dan in een grote boot.

Staples


Op de eilanden was het erg leuk fotograferen en filmen. Ontzettend veel vogels broeden op de Farnes. De hoofdmoot van het vogelbestand vormen de zeekoeten en drieteenmeeuwen. Dan volgen de papagaaiduikers, noodse sterns, grote sterns, kopmeeuwen, kuifaalscholvers, alken en zelfs een paartje noordse stormvogels. Voor te filmen waren de loopvlonders minder geschikt, elke keer als er mensen langs liepen veerden de planken en daarmee ook mijn statief met camera. Maar als je de rustige plekken opzocht, verder van de plek waar de boten aanlegden, had je minder last.
S’morgens werden we afgezet op Staples en de eerste dag werden we daar om 12 uur weer opgehaald, waarna we eerst een mooie toer vlak langs de zeehonden maakten voordat we op Inner Farne zouden landen. Gelukkig pakte Henk toch even zijn fototoestel om daar platen van te maken. Hij zat er beter voor dan ik. In het midden van de boot kun je minder gemakkelijk fotograferen. Filmen vanuit de boot was geen optie. Teveel golven. Onderstaande foto heeft Henk gemaakt, meer fotos kun je op zijn website www.henkvanharskamp.nl bekijken.

Luierende zeehonden


Om half twee werden we afgezet op Inner Farne, waar gelukkig ook een toilet was. Op dat eiland bleven we ook een paar uur. S’avonds zijn we nog naar de golfbaan geweest om daar vanaf de rotsen vliegbeelden de maken van de noordse stormvogels en drieteenmeeuwen die langs de rotswanden hun nesten hadden. We werden toen wel even geplaagd door wat regenbuitjes. De plastic capes van de ANWB deden goede dienst. De tweede dag op de eilanden verliep op de zeehondentoer na hetzelfde als de eerste. Beide dagen was het goed filmweer. De laatste dag van ons verblijf reden we naar een natuurgebied in Schotland, waar ook een vogelkolonie was en ook nog leuke landschappen te maken waren.
Dorpje langs de kust
Om 3 uur ’s middags waren we weer in Newcastle voor de terugreis. Als toegift was er na het diner aan boord nog een prachtige zonsondergang op zee.

Posted in Korte berichten, Reisverhalen

Sneeuwhazen filmen op Rolvsoy

Welkom bij Naturalias, Met deze blog wil ik jullie op de hoogte houden van alle natuurbelevenissen.
Laat ik maar in 2012 beginnen. Onze eerste trip maakten mijn man en ik afgelopen maart naar Noorwegen. Die was gedenkwaardig. Wij hadden een trip gepland naar Rolvsoy, een eiland hoog in Noorwegen, boven Hammerfest. Een Noorse fotograaf en gids Terje Sylte had ons op deze plek gewezen. Het was daar gemakkelijk om poolhazen te fotograferen, die kwamen daar in grote aantallen voor.  Alleen de reis ernaartoe was wat moeilijk en langdurig, maar als wij daar naar toe wilden, konden we in de week van 9 tot 16 maart vanaf Oslo met hem meereizen. Op papier zag de geplande route qua aankomst- en vertrektijden van vliegtuig, bus en boot er mooi uit. Amsterdam-Oslo met KLM, Oslo- Alta met Norwegian, Alta-Havoysund met bus 200km en wachttijd, Havoysund-Rolvsoy veerboot 35 minuten,  met een wachttijd van ongeveer 2 uur. Geplande reistijd die dag ongeveer 16 uur. De aankomst in Oslo liep op de geplande tijd en daar ontmoetten wij Terje. Vanaf Oslo vlogen we naar Alta. Daar stapten wij op een bus die ons 200 km verder zou brengen naar Havoysund. Daar zou de  veerboot ons naar het eiland brengen. Bij aankomst in Alta heerste er een sneeuwstorm, zodat de landing daar wat hobbeliger verliep dan wij gewend waren. De bus vertrok en reed op tijd, tot op een bepaald punt waar deze in konvooi over een hoogvlakte moest rijden.

Sneeuwstorm op de hoogvlakte

Sneeuwschuiver voor, een hele rits auto´s volgen en een sneeuwschuiver er achter. Daar liep het mis. Er moest gewacht worden op de sneeuwschuivers die zich niet aan de planning hadden kunnen houden omdat er een ambulance met spoed over de hoogvlakte moest worden gereden. De wachttijd liep op tot ongeveer drie uur en we dreigden de aansluiting met de veerboot te missen. Gelukkig dat wij met een Noor reisden. Op het moment dat we de veerboot dreigden te missen, begon Terje te bellen. Eerst met de veerboot, maar die zei dat ze niet wilden wachten op drie reizigers. Bus en veerboot waren echter van dezelfde vervoersmaatschappij en deze had de regel dat bus en boot op elkaar aansloten. Dus werd met de maatschappij gebeld, die na veel moeite regelde dat de boot op ons zou wachten. De volgende dag zou de boot namelijk niet varen. Hem missen betekende twee dagen verlies en de extra kosten van een hotelkamer.
De boot heeft een uur op ons moeten wachten en de overtocht was zeer woelig. Ongeveer windkracht 7 of 8. Het waren in ieder geval hoge golven en een relatief kleine boot. Om 22.00 uur zetten wij voet aan wal op Rolvsoya. Onze gastheer en gids Ketil Olson stond al op ons te wachten. Wij zouden bij hem logeren met nog een aantal Zweedse fotografen. Maar hij had nog wel een calamiteit te melden. Er was een waterpomp kapot gegaan en hij had geen stromend water. Reparateurs moesten van het vasteland komen en dat kon wel even duren. De heren moesten maar achter het huis plassen en voor de dame was de wc beschikbaar met een emmertje water. Aangezien we behoorlijk vermoeid waren van de reis zijn we maar direct het bed ingedoken.

Ketils huis

Uitzicht vanaf de weg bij de kerk

 

Geheel rechts het huis van Ketil en links de kerk

De volgende morgen, zaterdag, na ontbijt en nadat we onze tanden hadden gepoetst met sneeuw werden we verder op de hoogte gebracht hoe we deze hazenworkshop zouden volgen. Twee auto’s met de gidsen Ketil en Terje reden met ieder twee of drie personen over het eiland. Zodra er een poolhaas werd gespot moesten de fotografen op een een bepaalde plek blijven staan met apparatuur gereed en dan zouden de gidsen proberen het haas in de richting van de fotografen te drijven.

De Poolhaas, hier nog in rust. Foto Henk van Harskamp

Dat lukte soms wel en soms niet. Een poolhaas op topsnelheid rent ongeveer 70 km per uur. Dat kon ik met het volgen en mijn videokamera met scherpstellen niet bijhouden. De overigen workshopleden waren allen fotografen, en die waren gewend om uit de hand met een zware telelens te fotograferen. Uit de hand filmen was geen optie, vanaf statief ging het als het haas niet al te vlug was, maar met sterke wind stond soms ook het statief nog te trillen. En op dat eiland waait het vaak. Dus de eerste dag leverde geen mooi stukje film op. Wel was er een oplossing gevonden voor het douchen en de vaste ontlasting. In de haven was een zeemansgelegenheid, waar gedoucht en gegeten kon worden. Dat was een hele opluchting. Wat mij opbrak was het gebrek aan privacy. Door onze slaapkamer moest Terje lopen naar zijn eigen slaapkamer. Dat en het watergebrek deed ons bij onze gastheer aandringen op een snelle oplossing. Die hij ook prompt leverde. Zijn vader die 150 meter verder woonde had wel water en nog een slaapkamer over. Daar haalde Ketil ook het noodzakelijke water voor de koffie, thee en de wc doorspoeling. Zaterdagavond sliepen we dus in een mooie ruime slaapkamer en konden gebruik maken van een douche-bad en toilet. Op maandagavond werd de waterpomp gerepareerd en was er weer stromend water. We zijn echter niet terug verhuisd. Elke ochtend en avond een eindje lopen naar de slaapplek was ook wel spannend. De anti glijijzers onder onze schoenen deden goede dienst, want de weg was wel beijzeld met daaroverheen soms verse sneeuw. Toch ben ik nog één keer onderuit gegaan.

Geen statief gebruiken

De volgende dagen ging mijn man ook over op het uit de hand fotograferen maar ik bleef vanaf statief filmen. De Noorse fotografen wilden het liefst rennende hazen fotograferen met alle vier de pootjes van de vloer. Het filmen bleef moeilijk en daarom vroeg ik de gids om iets minder op te jagen en het dier als het stil zat ook eens even te laten zitten, zodat ik in ieder geval ook wat rustiger loopacties kon filmen. Soms werkte het weer tegen, soms werkte de haas tegen. Vooral de haas was af en toe zo slim dat het gewoon ludiek werd. Vier fotografen op een rij, wachtend op de haas en het dier loopt achter langs of rent de verkeerde kant op. Maar de haas was ook wel eens het haasje. De vader van Ketil lustte wel een haasje en omdat op 15 maart het jachtseizoen werd gesloten, heeft hij de dag er voor nog een haas geschoten. Onder lunchtijd liep hij bij Ketil binnen met zijn buit.
Het weer was zeer afwisselend, niet te koud, winderig en zo rond het vriespunt met nogal wat sneeuw. Dat waaide door de harde wind ook zo weer van het eiland af. s´Avonds was er poollicht maar dat was, door de sterke wind, niet met tijdopname te fotograferen. Op maandagavond werd de waterpomp gerepareerd en was er weer stromend water. De laatste dag, woensdag, hadden de gidsen een redelijk rustige poolhaas ontdekt, die zijn stek in het dorp had en rond de huizen liep te scharrelen. Dat was de enige poolhaas die zich een beetje redelijk liet filmen. Als je poolhazen wilt filmen, ga dan niet naar een workshop waar fotografen aan deelnemen, dat heb ik hiervan wel geleerd. Verder was het natuurlijk een hele belevenis. Nog nooit waren wij in de winter zo hoog noordelijk geweest. We haalden als groep zelfs de plaatselijke krant waar wij met verhaal en foto in voorkwamen.
Op onze terugreis naar Alta hebben wij vanaf Havoysund eerst een stuk met een grote Hurtigrutenboot gevaren om de lange wachttijd voor de bus te overbruggen. Erg luxe en ze hadden er een heerlijk ontbijt.

Verblijfsruimte in veerboot van Hurtigruten

Versiering in het trappenhuis van de Hurtigruten boot

In Hammerfest zijn we op de bus gestapt naar Alta en daar moesten we overnachten omdat de reis terug niet in één dag te maken was vanwege de vliegtijden van Norwegian.

 

 

Posted in Reisverhalen Tagged , , |